Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας "Εμπρός", Ειρήνης Δημοπούλου - Παππά, στην στήλη "Εγέρθητι"
Πριν από δυόμισι περίπου χρόνια, είχα γράψει ένα άρθρο με αφορμή την αίτηση του Νίκου Ρωμανού να λάβει εκπαιδευτική άδεια. Ήταν Δεκέμβριος του 2014. Ο νεαρός ο οποίος κατηγορούνταν ότι είχε συμμετάσχει σε ένοπλη ληστεία στον Βελβεντό, είχε μετατραπεί σε χρυσό πιστόλι εναντίον της κυβέρνησης Σαμαρά. Η κακοποιημένη φυσιογνωμία του, βοηθούσε στην δημιουργία συμπάθειας στον λαό, και θύμιζε αυτήν του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του φίλου του ο οποίος είχε δολοφονηθεί το 2008 από την κρατική υπερβολή, δίνοντας την αφορμή για την καταστροφή του εμπορικού κέντρου των Αθηνών. Έγραφα τότε πως «Δεν έχει σημασία εάν ο έγκλειστος νεαρός είναι τρομοκράτης ή όχι. Εάν διέπραξε ληστεία ή εάν αυτοπροσδιορίζεται ως «αντάρτης πόλης». Θα κριθεί για τις πράξεις του. Το φρόνημα δεν διώκεται». Εξακολουθώ να είμαι της ιδίας απόψεως.