ΜΕΡΑ ΠΟΥ ‘ΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ… ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ… Ο ΠΟΡΤΟΦΟΛΑΣ, ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗΣ, ΜΕΘΥΣΟΣ, ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΚΑΙ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ…!!!

     Άρης Βελουχιώτης: Ένας Πορτοφολάς, Παιδεραστής, Μέθυσος και Ψυχοπαθής Σαδιστής Δολοφόνος. 

     

     Ήρωας του Κ.Κ.Ε.Ο., Θανάσης Κλάρας ή Άρης Βελουχιώτης, γεννήθηκε στη Λαμία το 1905. Παρότι καταγόταν από μορφωμένους αντιμοναρχικούς γονείς, με πλούσια οικιακή βιβλιοθήκη, δεν κατάφερε να βγάλει το γυμνάσιο. Σπούδασε εντούτοις πρακτικός γεωπόνος στη Μέση Γεωργική Σχολή της Λάρισας και αποφοιτώντας σε ηλικία 18 ετών κατέφυγε στην Αθήνα, όπου μυήθηκε στον κομμουνισμό και άρχισε την παράνομη και ανατρεπτική δράση του.

ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ 1944 – ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΦΑΓΗΣ!…

(Σ.Σ.): Τις προάλλες, έλαβα ένα απειλητικό μήνυμα: «Στου πηγαδιού τον πάτο θα συναντήσεις τους προγόνους σου». Απαντώ: «Δεν σας φοβάμαι, κανείς δεν σας φοβάται πλέον, γιατί τώρα έχουμε την Χρυσή Αυγή. Κι από δω και πέρα, εσείς πρέπει να φοβάσθε»!

     Είναι Σεπτέμβριος του 1944. Στις 4 του μηνός, τα γερμανικά στρατεύματα αποχωρούν από την Μεσσηνία και τους γειτονικούς νομούς Λακωνίας και Ηλείας, με κατεύθυνση την Τρίπολη και την Κόρινθο. Την πόλη των Καλαμών υπεράσπιζε δύναμις 600 ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας και 200 της Ε.Β. Χωροφυλακής, υπό την διοίκηση του Νομάρχου Δημητρίου Περρωτή. Την επομένη ημέρα, οι κομμουνισταί ζώνουν την πόλη. Επικεφαλής τους είναι ο απεσταλμένος του κόμματος από την Αθήνα, Νίκος Μπελογιάννης, που ζητά επιτακτικά την παράδοση της πόλεως. Ο Νομάρχης, με την συναίνεση των υπολοίπων τοπικών παραγόντων, αρνήθηκε ρητά και κατηγορηματικά. Έτσι, τα ξημερώματα της 9^ης Σεπτεμβρίου, τα κόκκινα θηρία χίμηξαν στην Καλαμάτα. Η υπεροχή τους σε έμψυχο υλικό, σε πυροβολικό και σε βαρέα όπλα ήταν συντριπτική. Μοιραία, λοιπόν, μέχρι το βράδυ τα περισσότερα φυλάκια και οι συνοικίες της πόλεως έπεσαν στα χέρια του εχθρού. Ως τα μεσάνυχτα είχε μείνει απόρθητη η περιοχή του κέντρου της Καλαμάτας, όπου ευρισκόταν η Διοίκηση Χωροφυλακής. Εκεί, λοιπόν, είχαν συγκεντρωθεί οι αρχές, οι εναπομείναντες μαχητές και πολλοί τρομοκρατημένοι πολίτες. Ο κλοιός έσφιγγε συνεχώς γύρω τους. Οι ώρες ήταν κρίσιμες και οι αποφάσεις δεν είχαν την πολυτέλεια να περιμένουν. Μετά από σύσκεψη, αποφασίστηκε ομοφώνως η απελπισμένη έξοδος των δυνάμεων προς τον σιδηροδρομικό σταθμό και από κει η αναχώρηση προς τον ελεύθερο Μελιγαλά. Πράγματι, μετά από λίγο έγινε η έξοδος και περίπου 1.000 εθνικισταί κατάφεραν να φθάσουν στον Μελιγαλά. Εκεί θα δινόταν η κρίσιμη μάχη!

Τελετή Μνήμης για τα θύματα στον Μελιγαλά - 15 Σεπτεμβρίου 10 π.μ.

   

  "...Στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, οι κομμουνιστές αποστέλλουν τελεσίγραφο προς τις αρχές της πόλης της Καλαμάτας, στο οποίο ζητούν την παράδοση της πόλης, της Χωροφυλακής και του Τάγματος Ασφαλείας μετά του οπλισμού του. Οι Αρχές της πόλης, ο Νομάρχης Περρωτής, ο Διοικητής και ο Υποδιοικητής Χωροφυλακής, Φραγκουδάκης και Καής καθώς και ο Εισαγγελέας Γαλανόπουλος, αρνούνται. Η άρνηση αυτή σημαίνει και την αδίστακτη επίθεση των κομμουνιστών για την κατάληψη της Καλαμάτας. Μια ιστορική μάχη αρχίζει ανάμεσα στα κτήνη του Βελουχιώτη και τους υπερασπιστές της πόλης. Χρειάζονται 6 ολόκληρες μέρες για να κάμψουν την αντίσταση των Εθνικών Δυνάμεων οι κομμουνιστές. ο Νομάρχης, οι αξιωματικοί της Χωροφυλακής, ο Εισαγγελέας καθώς και όλοι οι αξιωματούχοι της Καλαμάτας μεταφέρονται στην πλατεία τελείως παραμορφωμένοι από τα χτυπήματα. Από τον Διοικητή Φραγκουδάκη έχουν βγάλει τα μάτια, από άλλους έχουν σπάσει τα πόδια και από άλλους έχουν κόψει τα χέρια και τα αυτιά. Χωρίς να τους ενοχλεί η φρικιαστική εικόνα, στήνουν γλέντι και μεθούν μέχρι αργά το απόγευμα. Οι υπάνθρωποι κομμουνιστές δίνουν τέλος στα μαρτύρια των Ελλήνων, με το να κρεμάσουν τους υπερασπιστές της πόλης, τους υπέρμαχους της Ελευθερίας, με σύρματα από τους ηλεκτρικούς στύλους. Οι σκηνές που επακολούθησαν με λεηλασίες, βανδαλισμούς, βιασμούς και βασανιστήρια δεν δύναται να τις φανταστεί ανθρώπινος νους..."