Φρίντριχ Νίτσε: «Ο Ηρωικός τρόπος ζωής»

Ο μεγάλος, Γερμανός, φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε υπήρξε υπέρμαχος ενός νέου τύπου «Ανθρώπου», γεμάτου ορμή και θέληση για Ζωή και Δημιουργία. Ενός «Ανθρώπου» με απόλυτη συνείδηση των κατώτερων ενστίκτων του και αποφασισμένου να διαλύσει μονομιάς το παλαιό και αντιφυσικό οικοδόμημα, που παρήγαγε μαζανθρώπους, άβουλους και αδρανείς, δηλητηριασμένους από το μικρόβιο του υλισμού και της μετριότητας. Ήταν εκείνος που δίδασκε πως ο «Άνθρωπος» είναι ένα ον εκ φύσεως ελεύθερο και πως δεν πρέπει να επιτρέπει σε τίποτα και σε κανέναν να ορίζει την ύπαρξη του, κρατώντας τον σιδηροδέσμιο. Αντίθετα, μακριά από την δουλοπρέπεια και την παραίτηση, πρέπει να μάχεται και να αγωνίζεται διαρκώς, όσο σκληρός και επίπονος μπορεί να είναι αυτός ο δρόμος. Να αναζητά προκλήσεις και να πετυχαίνει νίκες, που τον εξελίσσουν και τον βελτιώνουν.

Ας δούμε, λοιπόν, μέσα από ένα σύντομο απόσπασμα του έργου του «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» πώς ο Φρίντριχ Νίτσε ορίζει τον «Ηρωικό Τρόπο Ζωής» και πώς διαχωρίζει τον ανελεύθερο, από τον Ανυπότακτο και Υπερήφανο Άνθρωπο.

Περί της νιτσεϊκής σκέψεως (Μέρος ΙΙ)

     Στο βιβλίο του Μοντινάρι «Διαβάζοντας τον Νίτσε» (1982) καταγράφεται ακριβέστατα και πληροφοριακά αυτό το σύγχρονο ρυθμιστικό πλαίσιο, ιδιαίτερα στο τελευταίο αποκαλυπτικότατο κεφάλαιο («Ο Νίτσε μεταξύ του Άλφρεντ Μποϊμλερ και του Γκέοργκ Λούκατς». Τέτοια επιμελή και εμβριθή επιχειρήματα όπως το βιβλίο του Μοντινάρι είναι κατάλληλα για να μας εφοδιάσουν με τα στοιχειώδη τροχειοδεικτικά εφόδια για την πορεία προσέγγισης του Νίτσε, όμως κανείς δεν πρέπει να περιμένει τίποτε περισσότερο.

Περί της νιτσεϊκής σκέψεως (Μέρος Ι)

«Κι αν ακόμα ένας άνθρωπος έχει ακλόνητη πίστη, μπορεί να εμπλακεί στη γοητεία της αμφιβολίας.»

 

Φρειδερίκος Νίτσε.

     Το νιτσεϊκό έργο υπήρξε μια αφυπνιστική πολεμική κραυγή μέσα στη βαθιά νύχτα της πορείας των ανθρώπων. Ο ίδιος ο Νίτσε παρατηρούσε πως «…για να σε ακούσει κάποιος πρέπει να του σπάσεις τα αυτιά». Γι αυτό πολλές φορές βρίσκουμε στα έργα του έκδηλη, εκρηκτική, ολοφάνερη και προκλητική την περιφρόνηση για πρόσωπα και πράγματα. Η στάση του δεν ήταν κακία ή μικρότητα, αλλά μια ρωμαλέα διαχρονική φωνή που ήθελε σφοδρά να ακουστεί στα αυτιά και τις συνειδήσεις όλων.

Κάποτε έγραψε ότι μερικοί άνθρωποι γεννιούνται πραγματικά μετά τον θάνατό τους. Αυτό ασφαλώς ισχύει και στην περίπτωσή του: Η ιστορία της φιλοσοφίας, της θεολογίας και της ψυχολογίας του 20ου αιώνα δεν νοείται καν χωρίς αυτόν.