Ο θρίαμβος της φυλετικής θεώρησης

Αδιάκοπη είναι η προσπάθεια ενός ολόκληρου κατεστημένου να εξαφανίσει την φυλετική συνείδηση από το μυαλό των ανθρώπων. Υποβιβασμός, διαστρέβλωση και δαιμονοποίηση είναι λίγες μόνο από τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να χτυπήσει την έννοια της Φυλής. Κοιτάζοντάς τους κατάματα, τους λέμε ότι δεν μπορούν να τα βάλουν με κάτι που τους υπερβαίνει. Η φύση είναι εκεί, ακλόνητη και οι νόμοι της απαράβατοι.

Το περί δικαίου αίσθημα

Η ιδέα της Δικαιοσύνης και η αντίστοιχη αξία «περί του δικαίου» ενέχει ποικίλες διαστάσεις και έννοιες: οντολογική, ηθική, συμβολική, πραγματική, ρεαλιστική, Όλες τους βεβαίως είναι προσαρμοσμένες στα εκάστοτε κατά τόπους κρατούντα συγκεκριμένα κοινωνικά, πολιτισμικά και αξιακά πλαίσια. Για τον μέγα Πλάτωνα η δικαιοσύνη ήταν ηθική και φυσική αρετή, συνιστώμενη από τη σοφία, το θάρρος και την εγκράτεια. Για τον Αριστοτέλη, η δικαιοσύνη αντανακλάται στην εξωτερική συμπεριφορά του ατόμου και στην καθημερινή ζωή.

Το Λυκόφως των Ειδώλων και η σύγχρονη Αστυνομία Σκέψεως

Διπλά δανεικός, για τους γνωρίζοντες, ο τίτλος του παρόντος, εν μέρει από το αριστούργημα του μεγάλου Φιλοσόφου του Βορρά, Φρειδερίκου Νίτσε, και εν μέρει από το διαχρονικό οργουελιανό μυθιστόρημα «1984».

Ο σύγχρονος κόσμος, όπως άλλωστε και κάθε κόσμος, σε κάθε τόπο και χρόνο, κυριαρχείται από τα «είδωλά» του, τα οποία καθορίζουν ή/και επάγονται από την κοσμοθέασή του. Καθορίζουν την κοσμοθέαση των μαζών και επάγονται από την βούληση των επικυρίαρχων του εκάστοτε καθεστώτος, για να εξηγηθεί η παραπάνω διαζευτική – συζευτική σχέση.

Η ποιητική υπόσταση της Ιδέας μας

Ζούμε σε μια εποχή την οποία χαρακτηρίζει η αμεσότητα όλων των πραγμάτων και των γεγονότων, η ρηχότητα του πνεύματος και κατ'επέκταση του ίδιου του σκοπού της ζωής. Οι άνθρωποι της μοντέρνας εποχής δεν επιθυμούν να εργαστούν πνευματικά, ώστε να αντιληφθούν την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων, παραδομένοι στην ευκολία της επιφανειακής ενατένισης και μελέτης του κόσμου.

 Γεγονός αναμενόμενο, διότι η εποχή του μοντερνισμού, είναι μια εποχή η οποία έχει θεοποιήσει την ύλη και την έχει ανάγει ως την ύψιστη αλήθεια που διέπει τον κόσμο, ως ένα θέσφατο που διαμορφώνει τους σκοπούς της ζωής, πέραν της οποίας οτιδήποτε άλλο είναι κενολογία και ανήκει στην υπερβατική σφαίρα. 

Η γυναίκα στη Λαϊκή Εθνικιστική κοινότητα

Το σαθρό υπάρχον πολιτικό σύστημα σε συνεργασία με τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, μη έχοντας τι να προσάψουν στην Χρυσή Αυγή, έχουν επινοήσει μια σειρά από όχι απλά αβάσιμες και γελοίες κατηγορίες, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ξεπερνάνε τα όρια χολιγουντιανής επιστημονικής φαντασίας. Ανάμεσα σε «λυκάνθρωπους», «σατανιστές», «βρικόλακες», «δολοφόνους», όπως μας έχουν αποκαλέσει κατά συρροή, πρόσθεσαν και τον χαρακτηρισμό των «μισογύνηδων». Η σουρεαλιστική αυτή κατηγορία δεν έχει καμία σχέση, βέβαια, με τον πραγματικό ρόλο της γυναίκας στον Εθνικισμό.

Οι πολιτικοί μύωπες και το Δικαίωμα στο Αύριο

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας "Εμπρός", Ειρήνης Δημοπούλου - Παππά 
«Θα εξεγερθούν όταν θα αποκτήσουν συνείδηση, και δεν θα αποκτήσουν, παρά μόνο αφού εξεγερθούν». Η οργουελική περιγραφή της ανθρώπινης κατάστασης αποδίδει τα σημερινά φαινομενικά αδιέξοδα των συμπολιτών μας. Άπαντες δυσανασχετούν και άπαντες ταΐζουν το αιμοβόρο φάντασμα της δουλείας των τόκων, άπιαστο, τρομακτικό, για άτομα, κράτη και λαούς. Σήμερα είναι ο περιπτεράς, «το ανθρωπάκι». Αύριο, ποιός; Κανείς δεν πιστεύει πως η σειρά του έρχεται, στην καταιγίδα που θα παρασύρει πάνω στην άσφαλτο της Γκόθαμ αστούς κι επαναστάτες, την νομενκλατούρα, την κυβέρνηση, τους ανθρώπους καλών προθέσεων που ρουφά ο σωλήνας της εξουσιαστικής σκωραμίδος.

Ο κύκλος της δημιουργίας

Οι κοινωνικές συμπεριφορές είναι απόρροια του ανθρώπινου ψυχισμού. Το γεγονός ότι οι ανθρώπινες φυλές διαφέρουν ως προς τα ψυχικά τους γνωρίσματα, έχει οδηγήσει σε διαφορετικές κοινωνικές συμπεριφορές ανά τον κόσμο. Όποιος δει βαθύτερα, θα διαπιστώσει ότι πολλές κοινωνικές συμπεριφορές ή πολιτιστικές εκδηλώσεις προήλθαν αρχικά από πληθυσμό με συγκεκριμένο φυλετικό υπόβαθρο, γιατί ταίριαζαν στον ψυχισμό αυτού του υποβάθρου. Λαοί με κοινή καταγωγή είναι πιο εύκολο να εκδηλωθούν με κοινό τρόπο, από ότι λαοί ανάμικτοι. Κάθε φορά που τα πολιτιστικά αγαθά εξήχθησαν σε άλλους λαούς, το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν πάντοτε το ίδιο: αλλοίωση και παρακμή. Αυτό θα γίνει αντιληπτό με παραδείγματα.

Η καταπιεστική φύση του Φιλελευθερισμού

Αποτελεί αιχμή του δόρατος στην επιχειρηματολογία των ιδεολογικών μας αντιπάλων η -υποτιθέμενη- καταπιεστική φύση της Εθνικιστικής Πολιτείας, ότι δηλαδή θα είναι ένα κράτος που θα είναι θεμελιωμένο πάνω στην καταπίεση των πολιτών του απο μια αυθαίρετη εξουσία. Ένα Κράτος στο οποίο θα πρυτανεύει ο φόβος και ο τρόμος και που ο κάθε Έλληνας πολίτης θα απειλείται νυχθημερόν απο τον βούρδουλα των ανεξέλεγκτων μηχανισμών καταστολής.

Αγάπα τη Φυλή σου...

Η Φυλή αποτελεί υπέρτατη Αξία του Κινήματός μας. Αυτή καθορίζει την έννοια της εθνικότητος. Πολιτισμός, ομογλωσσία, θρησκεία δεν είναι παρά δευτερεύοντα εποικοδομήματα, που βρίσκουν την πνευματική τους ολοκλήρωση μόνο μέσα στην κοινότητα των ομόαιμων ατόμων. Κάθε προσπάθεια ισοπέδωσης, ταύτισης ή ανάμειξης των ανθρωπίνων φυλών μας βρίσκει αντίθετους.

Η Ηθική θεωρία ως θεμέλιος λίθος του Δικαίου

 

Με αφορμή τις πρωτοφανείς και πρωτόγνωρες για τα παγκόσμια δεδομένα πολιτικές και νομικές εξελίξεις, γίνεται κατανοητό πως λαμβάνει σάρκα και οστά άλλο ένα είδος κρίσης το οποίο βέβαια αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της γενικευμένης κρίσης. Αυτή είναι η κρίση του νομικού μας πολιτισμού. Αφαιρώντας την πρακτική εφαρμογή της νομικής επιστήμης, ο τομέας που απαξιώνεται είναι η Θεωρία, το υπόβαθρο της, η θεμελιώδης αρχή που ( πρέπει να) καθορίζει και διαπνέει, έπειτα, την έννοια του Δικαίου. Αυτή είναι η Ηθική, μέρος του Πολιτισμού.

 

Παράδοση: Η έκφραση ενός Έθνους

 

Κάθε Φυλή δημιουργεί την δική της παράδοση, η οποία αποτελεί την αυτοέκφραση της Φυλής στο φυσικό κόσμο και την προσπάθειά της να εναρμονιστεί μαζί του. Η παράδοση δηλαδή, είναι η ψυχική έκφραση κάθε Φυλής, το πως αντιλαμβάνεται τον φυσικό κόσμο και πως αυτοπροσδιορίζει την σχέση της με την φύση.

Η Φύση είναι ενάντια στην αφομοίωση

"Αντί για αφομοίωση, δηλαδή να συντηχθούν μαζί όλες οι διαφορετικές φυλές, η φύση έχει κάνει έναν νόμο για ακριβώς το αντίθετο: σε έναν λαό της ίδιας φυλής (για παράδειγμα, της λευκής) αντί να επιτρέπει τον σχηματισμό των ίδιων χαρακτηριστικών διαρκώς και σταδιακά να προσεγγίζει ο ένας τον άλλο σε ομοιότητα -όπου τελικά θα καταλήξουμε σε ένα και μοναδικό πορτραίτο, όπως τα αντίγραφα στο τυπογραφείο- αντιθέτως διαφοροποιεί επ' άπειρον τα χαρακτηριστικά της κάθε φυλής, ακόμα και κάθε οικογένειας σε πνευματικά και σωματικά χαρακτηριστικά."

Immanuel Kant, 

Anthropology from a 

pragmatic point of view, On the character of races

Ο Θεσμός της Οικογένειας

«Τι πιο τίμιο και αγνό από το να προστατεύεις την Οικογένειά σου, τη Φυλή σου και την Πατρίδα σου, Αίμα - Τιμή, οι πιο ιερές έννοιες σε αυτή τη ζωή. Όποιος πάει κόντρα σε αυτές, πάει κόντρα στην ίδια του τη φύση».

Βούληση - Ernst Junger

Κάθε νέα εμπειρία μας εμφανίζει και μια νέα πρόκληση! Πρώτα διευκρινίζουμε αυτήν την εμπειρία και ύστερα προχωρούμε στην εκτίμηση της ώστε να τεθεί στην υπηρεσία μας στο μέλλον. Αυτό σημαίνει πως πάμε από το πεδίο της παρατήρησης στο πιο δύσβατο πεδίο της βούλησης. Οι αξίες που έχουν δοκιμαστεί και αναγνωρίζονται από την ψυχή πρέπει να εκδηλωθούν και μας παρακινούν στην μάχη. Τα υψηλότερα συναισθήματα δίνουν την σειρά τους σε ηρωικά κατορθώματα, οι πεποιθήσεις στα όπλα και η πίστη στο κήρυγμα.

Ο Πόλεμος κατά Ηράκλειτο

«Ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων και ο βασιλιάς των πάντων και μερικούς τους έκανε θεούς, άλλους ανθρώπους· μερικούς τους έκανε δούλους, άλλους ελεύθερους».

- Ηράκλειτος

O πόλεμος (έρις, ανταγωνισμός) είναι προσφιλής μεταφορά στον Hράκλειτο. Ως δράση και αντίδραση αντίθετων δυνάμεων, εξασφαλίζει κατά τον Ηράκλειτο την αλλαγή, την τάξη και την αρμονία του κόσμου. Είναι η σύγκρουση ανάμεσα σε ζεύγη αντιθέτων εννοιών και καταστάσεων που φέρνει όμως την αρμονία (π.χ. βίος – θάνατος, αρχή – πέρας, ειρήνη – πόλεμος, κλπ). Εκφράζει τη συνεχή αλλαγή όλων των πραγμάτων και των καταστάσεων, τον μετρημένο ανταγωνισμό στον φυσικό και στον κοινωνικό κόσμο. O πόλεμος, δηλαδή η σύγκρουση, που διέπει όλα τα συμβάντα και ρυθμίζει τη λειτουργία της φύσης, είναι επίσης κοινός, δηλαδή καθολικός παράγοντας, που ρυθμίζει τις διαφορές και τις συγκρούσεις των ανθρώπων. Ενεργεί κατά ανάλογο τρόπο με τον λόγο («λόγον ξυνόν»), που συνέχει τους ανθρώπους και τον κόσμο.

Φρίντριχ Νίτσε: «Ο Ηρωικός τρόπος ζωής»

Ο μεγάλος, Γερμανός, φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε υπήρξε υπέρμαχος ενός νέου τύπου «Ανθρώπου», γεμάτου ορμή και θέληση για Ζωή και Δημιουργία. Ενός «Ανθρώπου» με απόλυτη συνείδηση των κατώτερων ενστίκτων του και αποφασισμένου να διαλύσει μονομιάς το παλαιό και αντιφυσικό οικοδόμημα, που παρήγαγε μαζανθρώπους, άβουλους και αδρανείς, δηλητηριασμένους από το μικρόβιο του υλισμού και της μετριότητας. Ήταν εκείνος που δίδασκε πως ο «Άνθρωπος» είναι ένα ον εκ φύσεως ελεύθερο και πως δεν πρέπει να επιτρέπει σε τίποτα και σε κανέναν να ορίζει την ύπαρξη του, κρατώντας τον σιδηροδέσμιο. Αντίθετα, μακριά από την δουλοπρέπεια και την παραίτηση, πρέπει να μάχεται και να αγωνίζεται διαρκώς, όσο σκληρός και επίπονος μπορεί να είναι αυτός ο δρόμος. Να αναζητά προκλήσεις και να πετυχαίνει νίκες, που τον εξελίσσουν και τον βελτιώνουν.

Ας δούμε, λοιπόν, μέσα από ένα σύντομο απόσπασμα του έργου του «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» πώς ο Φρίντριχ Νίτσε ορίζει τον «Ηρωικό Τρόπο Ζωής» και πώς διαχωρίζει τον ανελεύθερο, από τον Ανυπότακτο και Υπερήφανο Άνθρωπο.

B’ Μέρος: Φυλή και Πόλεμος – Ιούλιος Έβολα

Β' Μέρος

Σε μερικές περιπτώσεις, είναι πιθανό, ακόμα και η επιμειξία, -αν κρατηθεί φυσικά σε περιορισμένα πλαίσια- να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο. Αυτό είναι πολύ γνωστό στη ζωοτεχνική. Η “καθαρή ράτσα” σε κάποια είδη ζώων είναι το αποτέλεσμα τόσο της διατήρησης της κληρονομικότητας όσο και στοχευμένης επιμειξίας. Δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του Τσαμπερλαίν, ο οποίος έτεινε να εφαρμόζει αυτήν την σκέψη στις “ανώτερες φυλές” της ανθρωπότητας. Αλλά, είναι σχετικά αποδεδειγμένο γεγονός πως σε μερικές αριστοκρατικές οικογένειες, των οποίων ο μακραίωνος νόμος του αίματος, υπήρξε το μοναδικό πειραματικό στάδιο για τον ρατσισμό στην ιστορία, κάποιες επιμειξίες είχαν ακριβώς την αξία και την λειτουργία ως αποτρεπτικοί παράγοντες της εξαφάνισης της γραμμής μέσω εσωτερικής παρακμής. Εδώ όμως, και πρέπει να το τονίσουμε, η επιμειξία είχε την λειτουργία μιας δοκιμασίας, όχι ενός κανόνα – μιας δοκιμασία, που όπως και να έχει, μπορεί να αποβεί μοιραία πρόκληση για το αίμα. Αλλά ο κίνδυνος αφυπνίζει το πνεύμα. Προτού το ετερογενές στοιχείο το οποίο εισάγεται από την επιμειξία, ο ομογενής πυρήνας καλείται να υπερισχύσει και πάλι, να αφομοιώσει αυτό που είναι ξένο, να λειτουργήσει πάνω του όπως το “κυρίαρχο” στο “υπολειπόμενο” για να δανειστούμε τους όρους των νόμων του Μέντελ. Αν η αντίδραση είναι θετική, το αποτέλεσμα θα είναι η αφύπνιση. Η φάρα η οποία φαινόταν εξαντλημένη και σε κόπωση, αφυπνίζεται. Αλλά αν έχει πέσει πολύ, και αν η ετερογένεια είναι υπερβολική, αποτυγχάνει η φυλή στην δοκιμασία, και η παρακμή είναι γρήγορη και καθοριστική. 

Φυλή και Πόλεμος – Ιούλιος Έβολα

Ένα από τα πιο σημαντικά εμπόδια για μια αγνή βιολογική σύνθεση ενός φυλετικού δόγματος είναι το γεγονός πως η επιμειξία και η μόλυνση του αίματος δεν είναι αποτελούν την μόνη αιτία της πτώσης και της παρακμής των φυλών. Οι φυλές μπορεί εξίσου να παρακμάσουν και να έρθουν στο τέλος τους από μια διαδικασία ας πούμε μιας εσωτερικής έκλειψης, δίχως την διαμεσολάβηση εξωγενών παραγόντων. Σε καθαρά βιολογικούς όρους αυτό μπορεί να αντιστοιχεί στους αινιγματικούς “εσωτερικούς διαχωρισμούς” τους οποίους αναγκάστηκε να αναγνωρίσει η επιστήμη ως εξίσου δυνατές ποικιλότητες λόγω επιμειξίας, οι οποίες εγκυμονούν μεταλλάξεις.

Ο Πολεμιστής και η Πόλις - Dominique Venner

Το 1814, στο τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων, ο Benjamin Constant έγραψε με ανακούφιση: «Έχουμε φτάσει στην εποχή του εμπορίου, την εποχή η οποία αναγκαστικώς πρέπει να αντικαταστήσει αυτήν του πολέμου, καθώς η εποχή του πολέμου πρέπει αναγκαστικώς να προηγηθεί αυτής». Αφελή Benjamin! Υιοθέτησες την ευρέως διαδεδομένη ιδέα της απεριορίστου προόδου, υποστηρίζοντας την έλευση της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους και τα έθνη.

Δε ζεις μονάχα μια φορά...

«Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γη να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου. Δεν είσαι ένας· είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπά σου. Κ’ ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερό σου, ξοπίσω σου. Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας. Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας πρόπαππος αφρίζει από το στόμα σου· όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται· όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου. Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν.»

«Μην πεθάνεις για να μην πεθάνουμε!» φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί...

Ν. Καζαντζάκης